จุดสุดยอด

นิยายอ่านฟรีจบเรื่อง มะลิสีชมพู บทที่4 จุดสุดยอด

จุดสุดยอด

บทที่ 4 จุดสุดยอด

: ภายในห้องกรรมการผู้ปกครองโรงเรียนอีก 1 ชั่วโมงต่อมา ชีตาห์มาด้วยชุดนักเรียนมัธยมปลาย กางเกงขาสั้นสีฟ้ารัดตรึงเผยกล้ามเนื้อเป็นหมัดๆ ขนวัยหนุ่มแรกเหนือถุงเท้าสีขาวลามขึ้นสู่ต้นขาแข็งแกร่ง ยิ่งเสริมให้เขาดูน่าสนใจแบบไม่ธรรมดา ท่านผู้หญิงพลอยชมพูชะงักตาค้างเผลอสำรวจกึ่งแทะโลมเด็กหนุ่มวัย 17 ปีแบบคนเสียมารยาทตั้งแต่เขาผลักประตูกระจกเดินเข้ามาหยุดยืนโชว์เป้ากางเกงเด่นนูนต่อหน้า (ชิง ชิง) เธอละเมอในภวังค์ที่กระชากสติหญิงสูงศักดิ์ให้จมสู่ศีลธรรมต่ำตม น้ำเสียงเป็นเอกลักษณ์บนเวทีเมื่อชั่วโมงผ่านมาพลันดังวนขึ้นในหัวราวกับเสียงเพลงจากกล่องดนตรีที่ไม่มีวันหยุด

#ผู้ปกครองทุกท่านครับ เพลงที่จะร้องต่อไปนี้เป็นเพลงลูกทุ่งเพลงเดียวที่คุณพ่อของผมใช้ร้องจีบผู้หญิงคนหนึ่งเมื่อ 20 ปีก่อน…เพื่อเป็นการรำลึกถึงท่าน ผมจึงอยากจะร้องเพลงนี้ให้กับผู้หญิงคนนั้นที่บังเอิญมาร่วมงานในวันนี้ด้วย….#

…อีกฝ่ายก็ใช่ย่อยสายตาซุกซนของวัยอยากรู้อยากเห็นชำเลืองชอนไชโต้กลับอย่างคนไม่ยอมแพ้ จากร่องอกที่เห็นผ้าลูกไม้สีครีมกั้นบางๆ สู่ลำคอระหง ไล่นับไข่มุกสีชมพูทีละเม็ด ทีละเม็ดอ้อมสู่ต่างหูเม็ดงาม เขาหยุดสายตาอยู่ที่มันสั้นๆ ก่อนริ้วรอยจากแผลเป็นที่เครื่องสำอางปิดไม่มิดจะเรียกสติ ชีตาห์หลับตาซิ๊ด!ปากเชิดใบหน้าสู่เพดานราวกับตีความหมายของมันแตก….

“เธอ…” (เธอเป็นใคร….เธอหมายถึงใครบนเวที พ่อที่เธอหมายถึงใช่คนที่ฉันกำลัง…โอ้! ชีตาห์ เธอชั่งละม้ายคล้ายกับชิง ชิงของฉันเหลือเกิน เออ…แล้วเพลงบอกรักฝากใจ….เธอ เธอ จง ใจ ร้องให้ฉัน ผู้หญิงคนที่เธอหมายถึง คือฉัน….ใช่ไหม?) คำถามที่อยากถาม คำพูดที่อยากพูดหลุดจากปากให้เด็กหนุ่มได้ยินเพียงคำเดียว

“ท่านผู้หญิงฮะ ได้โปรด….” และสัญชาตญาณราวจะอ่านความในใจของท่านผู้หญิงพลอยชมพูทะลุก็ตามขึ้น

“ชีตาห์ เธอชื่อชีตาห์ใช่ไหม?”

“ฮะ….”

“เธอ….เธอ….ชีตาห์…ชีตาห์ เธอเป็นใคร….ทำไม?…ฉัน….”

“ให้หนูเปิดเผยในมุมที่หนูอยากเปิดเผย ได้โปรดเถอะฮะท่านผู้หญิง” ชีตาห์ก้มหน้าพูดนิ่งๆ

“ชีตาห์….”

“ขนาดตัวหนูแท้ๆ ยังไม่ชัวร์กับชีวิตที่ผ่านมา” ชีตาห์หยุดประเมินอารมณ์ตัวเอง “หนูจำเป็นต้องให้อีกคนยืนยัน….” และจงใจยิงสายตาแบบเดียวกับเสือชีต้าใส่เธอผู้สูงศักดิ์ตรงๆ

“ชี…ชีตาห์”

“เพียงแค่ท่านผู้หญิงรับปากในสิ่งที่หนูขอ แล้วเราจะกระจ่างเรื่องราวทั้งหมดไปพร้อมกัน…ท่านผู้หญิงฮะได้โปรดช่วยหนูด้วย”

ท่านผู้หญิงพลอยชมพูหลบสายตาที่ทำให้เธอไม่มั่นคงเพื่อไตร่ตรองคำพูดของเด็กหนุ่มรุ่นลูกและเธอก็ฉลาดพอจะเฉไฉไฟราคะที่กำลังครุกรุ่นสู่เรื่องที่ง่ายกว่า “เธอใช้คำแทนตัวเองได้น่ารักจัง….นั่งก่อนซิ” ท่านผู้หญิงพลอยชมพูผายมือนำ “เธอสูงเท่าไร…ถ้าจะให้ฉันประเมิน….เออ…..”

ชีตาห์ชุ่มชื้นกับประโยคที่ท่านผู้หญิงพลอยชมพูโยนให้ เขาหมุนตัวทิ้งน้ำหนักเกือบ 80 กิโลกรัมลงบนเก้าอี้นวมตรงหน้า “186 เซ็นติเมตรครับท่านผู้หญิง….” ชีตาห์เว้นระยะหายใจพร้อมกับยืดตัวโชว์แผงหน้าอกกว้างๆ ให้เห็น “หนูถูกสอนให้ใช้คำๆ นี้จนชินปาก คิดว่าคงแก้ไม่หายแล้วละฮะ…”

“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันรู้จักมากไปกว่านี้…”

“ไม่ใช่ฮะ….แต่เป็นเพราะเอ่อ!…แม้กระทั้งตัวหนูเองยังไม่ชัวร์….ท่านผู้หญิงฮะ หนูยังไม่ชัวร์กับเรื่องราวในอดีต หนู…หนูจำเป็นต้องมีอีกคนยืนยัน….” ชีตาห์จงใจยิงสายตาแบบเดียวกับเมื่อครู่หวังกระตุ้นให้จับทางได้…ซึ่งท่านผู้หญิงพลอยชมพูเองก็รับสัญญาณนั้นเร็ว เธอจ้องใบหน้าเขาแบบตั้งใจมากกว่าตอนแรก จนกระทั่ง…

“ถ้าคนยืนยันหมายถึงฉัน….”

“ท่านผู้หญิงฮะ….”

“ชีตาห์….ทำไมต้องเป็นฉัน เธอ เธอ เป็นใครที่ต้องให้ฉันยืนยัน ใช่! ใช่!คนที่ฉันคิดว่าใช่หรือเปล่า…ชีตาห์”

“หนู หนู หนู….”

เมื่ออารมณ์เด็กหนุ่มแสดงออกว่ายังไม่พร้อม “เอาละวันที่ 12 สิงหาคมเจอกัน….เรายังมีเวลาอีกเยอะ….” ท่านผู้หญิงพลอยชมพูตัดบทพร้อมแสดงท่าทีคล้ายไม่ใส่ใจ กระนั้นเมื่อกิริยาของเด็กหนุ่มพนมมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อมมันกลับทำให้เธอไม่มั่นคงหนักขึ้นไปอีก “เออ…ใครอยู่ข้างนอกเรียกลูกหญิงเข้ามาหน่อย”

“เดี๋ยวหนูออกไปเรียกคุณพลอยให้ก็ได้ฮะ…” ชีตาห์อาสา ขณะเดียวกันที่ประตูพลอยฟ้าที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วก็ผลักประตูเดินเข้ามาคล้องแขนชีตาห์ที่กำลังลุก-ฉุดให้นั่งลงคู่กับเธออีก

“ขอบคุณหญิงแม่มากๆ นะคะ…ชีตาห์กลับบ้านพร้อมเค้านะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่ง” พลอยฟ้าเสนอกึ่งบังคับ ชีตาห์ได้แต่ยิ้มละไมนิ่งๆ

“เค้ามีซ้อมดนตรี….คงค่ำๆ โน้นแหละ”

“โห!….Tiger Band ซ้อมทุกวันเลยเหรอ” พลอยฟ้าวางสีหน้าไม่ค่อยพอใจนักพร้อมกับหันไปพูดกับท่านผู้หญิงพลอยชมพูอีกคน “หญิงแม่คะวันหลังให้ชีตาห์ไปทานอาหารค่ำที่บ้านเรานะคะ…ถ้าหญิงแม่เอ่ยปาก ชีตาห์ไม่กล้าปฏิเสธแน่ๆ….นะคะ นะคะ”

ท่านผู้หญิงพลอยชมพูกระอักกระอ่วนในพฤติกรรมที่แสดงออกเกินวัยของบุตรสาว สุดท้ายก็รีบรับปากนัยยะเพื่อต้องการแยกคนทั้งคู่ให้เร็วที่สุด  “คะ….ถ้าอย่างนั้น เอ่อ….ฉันควรใช้สรรพนามกับเธอว่าอะไรดีนะ…”

“เป็นความกรุณาอย่างยิ่ง…ขอบพระคุณท่านผู้หญิงมากๆ ฮะ”

“ต้าย! ดูใช้คำพูดคำจาเข้า….เรียก เออ….” ท่านผู้หญิงพลอยชมพูหยุดใช้ความคิด แต่อยู่ๆ พลอยฟ้าก็เสนอเอง

“เรียกหญิงแม่เหมือนเค้าเลย…ได้ไหมคะหญิงแม่ นะคะ นะคะ”

ท่านผู้หญิงพลอยชมพูวางสีหน้าแบบคนจับต้นชนปลายไม่ถูก “จ้ะ….ได้จ้ะ…มันควรจะต้องเป็นเช่นนั้น” เธอไม่กล้าสบตากับเด็กหนุ่ม ไม่กล้าแม้กระทั้งจะมองเขาให้เต็มอิ่มขณะที่บุตรสาวคนเดียวยังขยับดันหน้าอกใส่หัวไหล่แบบจงใจให้เธอเห็น ความรู้สึกเย็นวูบขณะลุกจะเดินออกจากห้อง ไม่สมดุลในทุกๆ จังหวะก้าวขา ซีตาห์จ้องเธอไม่วางตา เมื่อกระเป๋าแบรนด์เนมถูกคล้องศอก “พลอยฟ้าจ้ะ…วันนี้คงต้องกลับบ้านพร้อมหญิงแม่แล้วละ เพราะบรรพตตามคุณพ่อเข้าสภาฯ”

“โห!….แล้วหาญละคะ…ไหนบอกว่าบรรพตเป็นคนขับรถส่วนตัวของหนูไง….คุณแม่ต้องเคลียร์เรื่องนี้กับคุณพ่อนะคะ ไม่อย่างนั้นพลอยไม่ยอมจริงๆ ด้วย”

“จ้า…เราไปกันได้ยังจ้ะ ชีตาห์จะได้เป็นอิสระ….เจอกันวันที่ 12 สิงหาคมนะจ้ะชีตาห์”

“ท่านผู้หญิง….” ซีตาห์ลุกจ้องไปที่ด้านหลังราวปติมากรรม ท่านผู้หญิงพลอยชมพูชะงักพร้อมกับหันกลับมา

“เรียกแม่เฉยๆ ก็ได้….” เธอเว้นจังหวะรอเขา เมื่อชีตาห์เงียบ เธอจึงได้จังหวะแยกพลอยฟ้า “ลูกหญิงค่ะ” พร้อมกับเปิดวงแขนรอ

พลอยฟ้าออกอาการหงุดหงิดสักพัก…. “หญิงแม่นะ”

“ขอบพระคุณ….คุณ….แม่ มากๆ นะฮะ” ชีตาห์พูดตามหลัง จนเท้าข้างหนึ่งของท่านผู้หญิงพลอยชมพูถึงกับสะดุด แต่วุฒิภาวะในวัยเกือบ 40 ปีก็คุมสติไม่ให้แตกกระเจิง เมื่ออารมณ์เข้าที่เข้าทางจึงหันมาสำรวจเขาแบบเดียวกับครั้งแรกก่อนจะผงกศีรษะบอกลาแบบเดียวกับสาวญี่ปุ่น

“ตัวเองกลับถึงบ้านอย่าลืมไลน์หาเค้าด้วยละ” พลอยฟ้ากำชับ

ชีตาห์ยิ้ม แต่สายตากลับจ้องไปที่ท่านผู้หญิงพลอยชมพูไม่กระพริบ “เคร!…ถึงบ้านเดี๋ยวเค้าไลน์บอก”

ภายในห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัยชานเมือง กรุงเทพมหานคร พ.ศ.2544

“พลบคะ ปานกับพูเพิ่งแวะไปรับรูปถ่ายจากที่ร้านมา”

“อะ อะ ชิง ชิง อยากเห็นแล้วละซิ!….” พลอยชมพูในชุดนักศึกษาปีสุดท้ายชูอัลบั้มรูปขนาดเท่าฝ่ามือให้เห็น “ชิง ชิงหล่อมากทั้ง 2 ภาพเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ยัยพูเบาเสียงหน่อยนี้ห้องสมุดนะยะ!” ปานดาวปรามเสียงต่ำ กระนั้นชิงพลบที่นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ให้เห็น….สีหน้าใช่!บอกพยายามร่าเริงแต่ขัดแย้งกับแววตาราวฟ้ากับสะดือมหาสมุทร…

“พลบคะ…..” ปานดานกระตุ้น จนพลอยชมพูที่นั่งอยู่คู่กันต้องลุกเดินอ้อมไปนั่งโอบลูบแผ่นหลังปลอบ

“ชิง ชิงคะทุกปัญหามีทางออกเสมอ…พูพอจะเข้าใจในธุรกิจของคุณพ่อ แต่มันก็ดีไม่ใช่หรือคะ อย่างน้อยปัญหาก็ได้พาชิง ชิงมาเจอปานกับพูในวันนี้”

“ใช่คะพลบ ไม่อย่างนั้นคนที่นั่งข้างๆ อาจจะเป็นสาวฝรั่งผมบลอนคนใดคนหนึ่งในออสเตรเลียแน่ๆ…ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปานดาวสั่นเสียงหัวเราะในลำคอ จนเห็นสีหน้าชิงพลบดีขึ้น

“ชิง ชิง ยิ้มได้แล้ว เรามาดูรูปที่ถ่ายเมื่อ2 อาทิตย์กัน ที่ร้านพูเห็นแค่แว๊บๆ ยังไม่สะใจเลย” พลอยชมพูพูดมือก็ไล่เปิดภาพไปทีละหน้าจนกระทั้งภาพถ่ายของคนทั้ง 3 จำนวน 2 ภาพที่มีปานดาวกับพลอยชมพูยืนสลับที่กันถูกวางลงตรงกลาง ปานดาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองไม่ชัดจึงลุกเดินอ้อมมานั่งลงอีกฝั่ง

“ดูพลบซิคะ หล่อจริงๆ…”

“นั้นนะซิ ชิง ชิงของฉันหล่อที่สุดในโลกเลย…”

“ปานว่าแววตาพลบที่ยิงใส่กล้อง….อื่อ!…..”

“ดุมาก ดุราวกับดวงตาของเสือชีต้าเลยละ….”

“ฮา ฮ่า ฮ้า ใช่ๆ….เสือชีต้า….ฮ่า ฮ่า ฮ่า….ถ้าปานมีลูกชายปานจะตั้งชื่อให้เขาว่า ชีตาห์ เป็นไงคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ชิง ชิงละคะชอบไหม….” พลอยชมพูถาม ชิงพลบบีบริมฝีปากพยักหน้ารับ….

“ปานให้พลบเลือกก่อนว่าจะเก็บภาพไหนไว้เป็นที่ระลึก….”

“ใช่! อีกภาพเจ้าของ Project จะได้เก็บไว้เพ้อยามคิดถึงซะเอง ใช่ไหมละยัยปาน ใช่ไหม? ฉันเดาใจแกถูกต้องใช่เปล่า….ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พลอยชมพูกระซิบข้ามไหล่ ชิงพลบหยิบรูปทั้งอัลบั้มมาดูใกล้ๆ สักพักก็วางมันลงที่เดิมพร้อมกับหันไปมองหน้าพลอยชมพูสลับกับปานดาวในอารมณ์ที่ทั้งคู่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“พลบคะ….”

“ชิง ชิง เกิดอะไรขึ้น”

“ถ้าจะให้เค้าเลือกภาพใดภาพหนึ่ง เค้าคงเลือกไม่ได้” ชิงพลบเงียบราวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “ไม่ใช่ว่าเค้าเป็นผู้ชายโลเล 2 ใจ หรือจับปลา 2 มือหรอกนะ….แต่ว่า….”

“พลบหมายความว่า….”

“ชิง ชิง…..”

“ตัวเอง 2 คนเก็บภาพถ่ายไว้คนละใบเถอะ ส่วนเค้า…..” ชิงพลบนิ่งอีกรอบก่อนจะค่อยๆ ลุกถอยออกไปยืนห่างประมาณ 2 ก้าว “เค้าขอเก็บตัวเองทั้งคู่ไว้ในใจแทนรูปถ่ายก็แล้วกัน….”

2 สาวนิ่งแบบคนคาดไม่ถึง พวกเธอมองหน้ากันไปมาราวกับตุ๊กตา 2 ตัว….

“เค้า เค้า…..” ชิงพลบพยายามจะพูดต่อให้จบ สุดท้ายก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูทางออก ทิ้งปริศนาให้สาวๆ คิด กระทั้งภาพถ่าย 2 ใบถูกพลอยชมพูและปานดาวดึงออกจากซองพลาสติกไปเก็บไว้คนละภาพ

“พู….”

“ฉันเข้าใจ ถ้าชิง ชิงเลือกภาพถ่ายใบนี้” พลอยชมพูชูต่อหน้าเพื่อนรัก “ชิง ชิง ต้องเลือกภาพถ่ายใบนั้นด้วย….”

“ยะ ยัย ยัยพู” ปานดาวอึ้งไปพักใหญ่ๆ “และถ้าเลือกผู้หญิงที่ชื่อปานดาว ชิงพลบก็ต้องเลือกผู้หญิงอีกคนที่ชื่อ พลอยชมพูด้วยเช่นกันอย่างนั้นหรือ…” ทั้งคู่สบตากันแบบไม่เคยเป็น กระทั้งภายในห้องสมุดกลางปรากฏผู้หญิง 2 คนกอดกันแน่นหลายนาที….

“ใช่!…ถ้า ชิง ชิงเลือกฉัน ชิง ชิงก็ต้องเลือกแกด้วย ไม่อย่างนั้นผู้หญิงที่ชื่อพลอยชมพูยอมไม่ได้เด็ดขาด”

“ยัยพู….”

“ไม่เป็นไรยัยปาน….ชิง ชิงสรุปชัดเจนแล้ว….”

“….ฉัน ฉัน ฉัน กลัว” ปานดาวพยายามเค้นความในใจให้เพื่อนเห็น แต่พลอยชมพูก็ดักทางไว้ก่อน

“3 หัว…3 คน…อบอุ่นจะตาย เวลาฉันกับชิง ชิงทะเลาะกัน ฉันก็ยังมีแก”

“และถ้าฉันเกิด….”

“เอานะ…ไหนๆก็ไหนๆ ละ….เราไปหาที่ฉลองในโอกาสจะเริ่มต้นเป็นครอบครัวกันเถอะ”

“ยัยบ้า….”

“เร็วเข้า” พลอยชมพูลุกพร้อมกับฉุดแขนปานดาวให้ลุกตาม “เราต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับชิง ชิง…ไม่อย่างนั้นแกจะได้ลูกชายชื่ออื่น ไม่ใช่ ชีตาห์ แน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ยัยบ้า….”

………เสียงจากอดีตทำให้ท่านผู้หญิงพลอยชมพูที่นอนตะแคงดูรูปถ่ายใบเก่าๆ สีซีดจางขอบเหลืองบนเตียงนอนสีชมพูเข้าใกล้เฉดสีโอโรส ในภาพใบนั้นปรากฏบุคคล 2 คนที่เธอรักแต่ก็ยังถูกเธอทบทวนความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นในอดีตนานหลายชั่วโมง แสงโคมจากไฟดาวไล้ท์สีครีมอาบเรียวขาลามสู่สะโพกกลมกลึงใต้ชุดนอนบางพลิ้วสีเนื้อ ทุกสัดส่วนของสาววัยใกล้ 40 ยังคงน่าหลงใหล ขอขยายความเพิ่มอีกนิด…เนื่องจากไลฟ์สไตล์ของเธอกับสามี หมายถึง ดร.ธนเกียรติ รักสัตย์สกุล ไม่ตรงกันห้องนอนของคนทั้ง 2 จึงจำเป็นต้องแยกตั้งแต่บ้านหลังนี้เริ่มออกแบบ โดยมีห้องมืดสำหรับกิจกรรมทางเพศขั้นระหว่างห้องนอนทั้งคู่ เธอทิ้งตัวนอนแผ่หลาในท่าที่สบายที่สุด ภาพถ่ายยังอยู่ที่เดิม ในขณะที่ดวงตาเบิกโพรงกำลังจับจ้องที่เพดานราวกับคนกำลังใช้ความคิด สักพัก…

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด….” เธอละเมอหลังยกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตขึ้นมาทบทวน “ชีตาห์….ปานดาว ชิง ชิง….เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้…” สักพักก็หยิบภาพใบนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ “แต่ทำไมเด็กหนุ่มชีตาห์ถึงคล้ายกับชิง ชิงของฉันเหลือเกินละ ชีตาห์ เธอเป็นใครกันแน่ ปาฏิหาริย์มีจริงอย่างนั้นหรือ…ชีตาห์ ชีตาห์” เธอหมุนตัวนอนคล่ำหน้าพิจารณารูปถ่ายจากไฟหัวเตียงชัดๆ “…ดูแววตาของเธอ 2 คนซิ!….ชิง ชิง เป็นคุณที่กลับมาเพื่อฉันใช่ไหม…ชิง ชิง ขา…ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน”

ไฟจากดรีมเมอร์กำลังลดระดับลงเรื่อยๆ

ปลายนิ้วที่กำลังหมดแรงข้างหนึ่งเกาะกุมไว้ที่เนินนม อีกข้างกำลังไล่วนอยู่กับเม็ดพู “ชิง ชิง ขา” ….ทันทีที่เงารัตติกาลเข้าครอบคลุมทุกอย่างจึงค่อยๆ สงบลง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นยังคลางเบาๆ ราวกับบทเพลงใช้กล่อมยามห้วงนิทราเข้าครอบคลุมทั้ง 100 เปอร์เซ็นต์

#…..ชิง ชิง ขา….ร่างกำยำเปลือยเปล่าขาวเป็นแผ่นกระดาษกำลังเดินยิ้มรื่นๆ ใกล้เข้ามาหลังจากชั่วโมงโรแมนติกวูบวาบผ่านไป เหลือค้างเพียงความกระสันอยากดิ้นตุบๆ รอเวลา พลอยชมพูกับเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นติดตัวก็รออยู่ในท่าทีคำนวณอารมณ์ตัวเองไม่ถูก แสงโคมมัวขุ่นๆ อาบร่างสีน้ำผึ้งละเอียดโดดเด้งราวกำลังลอยตัวเหนือผ้าปูสีขาว เธอพิจารณารูปร่างแข็งแกร่งน่าหลงใหลของคนรักตั้งแต่กางเกงชั้นในชิ้นสุดท้ายหลุดจากตัวช่องท้องวูบวาบปั่นปวนราวกับเผลอกลืนเครื่องบดเนื้อลงไปทั้งเครื่อง โอ้! ใช่!…นี้คือการตัดสินใจมีเซ็กส์ครั้งแรกในชีวิตของเธอ…เป็นครั้งแรกราวกำลังเอมอิ่มกับรสชาติของอาหารทิพย์จากสรวงสวรรค์ ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มเมื่อคนรักระบายยิ้มคลานขึ้นบนเตียงใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาอีก…ชิง ชิง…เป็นคำเดียวในช่วงเวลานี้ที่หลุดออกมาจากสมอง…ชิง ชิง…ทันทีที่ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าถึงทรวงอก ยกทรงสีกุหลาบชิ้นสุดท้ายก็ถูกริมฝีปากอิ่มๆ ของคนรักดึงหลุดจากร่างจนเธอต้องใช้ฝ่ามือปิดเนินนมด้วยความเขินอายสุดชีวิต….เลือดสาวแรกกำลังวิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง…ชิง ชิง….ชิง ชิงขา….เขาพยายามลากปลายลิ้นแทรกผ่านง่ามมือชอนไชให้ถึงผิวเนื้อชั้นใน….ใช่รสสัมผัสชั่งวาบวาบสุดลิ่ม….มันลึกล้ำเกินอารมณ์จะบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้สมบูรณ์ กระทั้งแรงปรารถนาบอกให้เธอปล่อยเปิดพร้อมกับโอบรัดเส้นผมสีดำมันวาวเอาไว้แนบอก เธอไล่ปลายนิ้วราวจะนับมันให้ครบทุกเส้น….โอ้!….ชิง ชิง….ที่รัก ฉัน ฉัน….เธอหลับตาพริ้มหลุดเข้าไปยังห้วงที่ไม่เคยไป นิ้วทั้ง 10 กดหัวเขาให้จมสะดือ….ชิง ชิง….ชิง ชิง…ฉับพลันเสียงกว้างๆ ก็สะท้อนขึ้นมาจากตำแหน่งนั้น—-ริ้วรอยจากใดๆ ที่เกิดจากเค้า หนูจะรักษามันด้วยปลายลิ้นของหนูเอง—-โอ้! โอ้!….ไม่ ไม่ ชิ ชี ชีตาห์ ชีตาห์—-รอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มวัย 17 ปีปรากฏขึ้นมาแทนที่คนรัก ใบหน้ารูปไข่สะอาดสะอ้านไร้จุดด่างดำค่อยๆ เคลื่อนเลื่อนตัวขึ้นมาเทินทับเสมอกับใบหน้าที่กำลังหวาดผวาของท่านผู้หญิงพลอยชมพูคนปัจจุบัน…ชีตาห์—เธอละเมอแต่ส่วนล่างของทั้งคู่กลับดิ้นตุบๆ แทรกลึก-บีบรัดราวกับหอยนางฟ้ากำลังกลืนกินงูตัวเขือง….ชีตาห์ ไม่ ไม่นะชีตาห์—เด็กหนุ่มยิ้ม ยิ้มด้วยท่าทีไม่ต่างจากชิง ชิงในคืนเดียวกัน ช่วงล่างของคนทั้งคู่ไม่ยอมนิ่ง รอยยิ้มไร้เดียงสาผสานเข้ากับกลิ่นกายของวัยหนุ่มแรก ใช่! มันกำลังจะทำให้หญิงสูงศักดิ์เป็นบ้า—หนูเกิดมาเพื่อท่านผู้หญิง จะเป็นทุกอย่างให้ท่านผู้หญิง เพียงแต่…..ชีตาห์—-เพียงแต่…..—-ชีตาห์ โอ้ โอ้ โอ้…..ชีตาห์ ชีตาห์ ชีตาห์#………………………

ท่านผู้หญิงพลอยชมพูสะดุ้งตื่นกลางดึกจุดสุดยอดที่ไม่เคยพบพานกว่า 20 ปีเปียกเยิ้มจนผ้าปูที่นอนสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นจากลาวาสีขาว ขณะที่ทุกส่วนในร่างกายกำลังวูบวาบ มือสั่น แขนสั่น หัวนมสีชมพูชูชั้นแข็งเป็นไตแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต “ชิง ชิง …” เธอเผลออุทานเสียงหลง เมื่อสมองประคองสติได้ระดับหนึ่ง “ชีตาห์ ชีตาห์….โอ้ ไม่ ไม่ ไม่มีทาง ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด….”

#ริ้วรอยจากใดๆที่เกิดจากเค้า หนูจะรักษามันด้วยปลายลิ้นของหนูเอง# พลันน้ำเสียงกว้างๆจากความฝันถูกทบทวนอีกรอบ ท่านผู้หญิงพลอยชมพูก็กรีดร้องในห้องที่มืดสนิท ดังก้องกังวานในความเงียบงันอีกวาระ….. “ชีตาห์ ชีตาห์ ไม่ ไม่ ม่ายยย”

….พี่ เอารักมาฝาก
เป็นความรักจาก ชายคนหนึ่งส่งถึงทรามวัย
ขอ ฝากหัวใจเอาไว้
ในห้องหอหัวใจ ของเจ้าที่เขาบูชา…..

“ริ้วรอยจากใดๆ ที่เกิดจากเค้า หนูจะรักษามันด้วยปลายลิ้นของหนูเอง…เขาเป็นคนพูดหรือฉันคิดไปเองกันแน่…ชีตาห์ ชีตาห์….ไม่ ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ มันต้องไม่เกิดขึ้น….ชิง ชิงขา ช่วยพูด้วย…” ในห้วงนิทราก่อนฟ้าจะสาง เสียงเพลงรักฝากใจที่เกิดขึ้นบนเวทีเมื่อวานกลับดังขึ้นในความฝันครั้งสุดท้าย หญิงสูงศักดิ์วัยใกล้ 40 ปีถึงกับบีบตัวนอนดิ้นเร่าๆ จนจุดสุดยอดเกิดขึ้นกับเธอเป็นรอบที่เท่าไรแล้วไม่อาจจะนับถ้วน….

“โอ้!…ชีตาห์ ทำไมเธอถึงมีอิทธิพลเหนือฉันเช่นนี้….ชีตาห์ ชีตาห์ พ่อเสือชีต้าของฉัน”

จบ บทที่4 มะลิสีชมพู จุดสุดยอด

Spread the love