นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2

นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2ดาวแห่งนักรบ เมื่อมินาโมโต โคทาโร่อายุได้ 4 ขวบฟูจิกาว่าจึงสังเกตเห็นความผิดปกติที่กำเนิดมาพร้อมกับดาวแห่งนักรบ

อีก 4 ปีต่อมา

ดาวแห่งนักรบ

เมื่อมินาโมโต โคทาโร่อายุได้ 4 ขวบฟูจิกาว่าจึงสังเกตเห็นความผิดปกติที่กำเนิดมาพร้อมกับดาวแห่งนักรบ โคทาโร่มักจะหายไปเป็นพักๆ ทั้งที่มีคนใช้คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง หลายครั้งพลังลึกลับจากดวงตาสีอำพันทำให้คนดูแลหลับใหลล้มพับทั้งๆ ที่ยังยืนหัวเราะร่า มันคือมนต์สะกดแบบเดียวกับชิโนบิกระนั้นหรือ ฟูจิกาว่าเทียวถามตัวเองแต่ทั้งๆ ที่ไม่มีคำตอบ “แต่ยามุดะต้องรู้ นางเป็นผู้ให้กำเนิด สายเลือดของนางมาจากไหนกันแน่” เป็นอีกคำถามที่ฟูจิกาว่ารอให้ถึงเวลาที่ยามุดะพร้อมให้คำตอบกับเขาแบบจริงจัง

(*นินจาหรืออีกชื่อที่เรียกคือ ชิโนบิหรือ ชิโนบิโนะโมโนะ ตามจารีตแห่งหุบเขาอิงะและหุบเขาโคงะ หากทายาทหรือคนอื่นใดเกิดมาพร้อมพรสวรรค์พิเศษเยี่ยงชิโนบิ คนๆนั้นจะต้องเป็นสมบัติของชิโนบิโดยชอบธรรม)

“ยามุดะ…เจ้าไม่ใช่นินจาใช่ไหม?” ฟูจิกาว่าถามเสียงต่ำ เขากดดันนางด้วยสายตาอีกคำรบ

“ท่านพี่…ข้า” ยามุดะตะกุกตะกัก นัยน์ตาวิงวอนต่อสามีเมื่อรู้ว่าไม่เป็นผล สิ่งที่ปิดบังตลอด 11 ปีก็พรั่งพรูให้เห็น ฟูจิกาว่าผงะทรุดหมดแรงนั่งบนเบาะสีขาว

“เจ้า เจ้า…มาจากหุบเขาอิงะหรือว่าโคงะกันแน่” ฟูจิกาว่ากระซิบตื่นๆ

“ข้า..ข้า.คือ อูคาชิ…” ยามุดะตอบเบาๆ แล้วก้มลงร้องไห้กับพื้น

“บ้าที่สุด…”

“ท่านพี่…ข้าตัดญาณ ชิโนบิ ตั้งแต่หนีมา” นางเงยหน้าบอกทั้งน้ำตา

“คิดหรือว่าจะรอดพ้น…เจ้ารู้ไหมเวลานี้โคทาโร่เป็นสมบัติโดยชอบธรรมของชิโนบิไปแล้ว…พวกมันกัดเราไม่ปล่อยแน่ๆ…” ฟูจิกาว่ากระแทกเสียงแน่นลอดไรฟัน จนยามุดะทรุดฮวบลงกับพื้น…สักครู่ ฟูจิกาว่าจึงลุกพาอารมณ์ที่จวนจะระเบิดเดินออกจากเรือนน้ำชาไปอย่างรวดเร็ว

“เตรียมม้าให้พร้อม…ข้าจะออกข้างนอก!” เสียงฟูจิกาว่าตะโกนสั่งซามูไรขณะที่ยามุดะยังคงก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่เดิม…

“ไม่!…ทำไม…ทำไม”

………

หากดวงจันทร์ประดุจ………………..แสงโคมส่องนำทาง

รัตติกาลก็ประหนึ่ง…………………………….ศัตรูแห่งข้า

มินาโมโต ฟูจิกาว่า

……….

คืนพราก

และในที่สุดสิ่งที่มินาโมโต ฟูจิกาว่าหวาดผวาก็เป็นจริง โคทาโร่ ถูกนินจาลักตัวไปท่วมกลางพายุหิมะในคืนเดือนมืดอันหนาวเหน็บ

“ยามุดะ…ยามุดะ…ยามุดะ” ฟูจิกาว่าตะโกนเรียก ทันทีที่รู้ข่าว ความอลหม่านก็พลุกพล่านไปทั่วทั้งปราสาท

“นางรอท่านพี่อยู่หน้าบ้านแล้ว” คุณนายมินาโมโต ไอ เดินซอยเท้าสั้นๆกระวีกระวาดเข้ามารายงาน ฟูจิกาว่าพาใบหน้าสีแดงฉานตรงไปหา “ยามุดะ…เจ้า” ทันทีที่เห็นยามุดะอยู่ในชุดกิโมโนสีขาวนั่งก้มหน้าร้องให้อย่างหนักอยู่กับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะหัวเข่าก็แทบทรุด

“นางจะฆ่าตัวตายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ดีที่ข้าชักมีดออกจากมือได้ทัน” คุณนายมินาโมโต ไอ รายงานต่อ

“ท่านพี่…ข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไรขนาดลูกตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ส่งมีดให้ข้าเถอะ แล้วข้าจะไม่ลังเลอีก” ยามุดะพูดไปร้องให้ไป แววตาวิงวอนราวกับเห็นความตายเป็นสิ่งล้ำค่าเกินกว่านักรบอย่างเขาจะรับได้ “ท่านพี่…..ฮื้อๆ” และนางก็ฝังใบหน้าจมลงในหิมะที่เย็นเฉียบ เหล่าซามูไรและคนใช้ที่นั่งอยู่รอบๆต่างออกอาการประหนึ่งลูกนกรอเชือด

“ไอ…นำตัวนางเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้อง” ฟูจิกาว่าสั่ง คุณนายไอ ก้มหัวรับ นางซับน้ำตาที่กำลังไหลออกมานิดๆก่อนจะเร่งฝีเท้าไปนั่งลงข้างๆ นางกระซิบบางอย่างกระทั้งยามุดะยอมและค่อยๆลุกขึ้น แต่ไม่ทันไร นางก็ทรุดลงไปอีก

“ท่านพี่เมตตาข้าด้วย…ที่ข้าหนีจากอิงะก็เพราะว่าข้าเกลียดโลกมืด ข้าไม่ใช่อาวุธของชิโนบิข้าเป็นแค่หญิงธรรมดาๆเท่านั้น ข้าเกลียด อูคาชิ!…ข้าเกลียดอูคาชิ”ยามุดะเค้นความเกลียดชังจากส่วนลึกเจือน้ำเสียงสั่นเกร็งจนฟันกรามเผลอบดขยี้อย่างหนัก “ข้าเกลียดอูคาชิ ข้าเกลียดโลกมืด…” นางตะเบ็งเสียงสุดกำลังพร้อมกับแววตาประหนึ่งไฟพุ่งโชติจนร่างที่สั่นเทิ้มหมดสติในลักษณะช็อกพับลงกับพื้น

“ยามุดะ…ยามุดะ” คุณนายมินาโมโต ไอ ทรุดประคอง

“เอาตัวนางเข้าไปข้างใน…” เสียงฟูจิกาว่าออกคำสั่งด้วยความเจ็บปวด คนใช้ผู้หญิง สาม สี่ คนกุลีกุจอเข้ามาช่วยพยุงนางหายเข้าไปในบ้าน

“ใครเป็นคนดูแลคุณชาย” ฟูจิกาว่าตวาด ทั้งชิเกโอะและชิซูโกะที่นั่งก้มหน้าอยู่ในอาการสั่นกลัวตั้งแต่แรกก็ลุกวิ่งหนีไปคนละทาง แต่ก็ถูกซามูไรรวบตัวเอาไว้ได้

“ไม่…ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าไม่รู้เรื่อง…” ชิเกโอะร้องลั่นอย่างคนขาดสติ

“เมื่อคืนข้ากอดคุณชายไว้ทั้งคืน…แต่เมื่อมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองข้าในระยะประชิด” ชิซูโกะที่มีสติมากกว่าอธิบายทั้งที่เนื้อตัวกำลังสั่นเทิ้ม

“ทำไมถึงไม่ตะโกน” ฟูจิกาว่าตะคอกสุดแรง มือชักปลายดาบคาตานะชี้อย่างมาดหมายไปที่คนทั้งคู่

“ข้าตกใจมาก…แต่…ดวงตาคู่นั้นก็ทำให้ข้าหลับเสียก่อน นายท่าน”

“ชิซูโกะ…เจ้า”

“นาย…นายท่าน ไว้ชีวิตข้าเถอะ ฮื้อๆ”

“เอาตัวพวกนางไปสำเร็จโทษ” ฟูจิกาว่าสั่ง ใบหน้าแดงเกร็งจนแก้มกระตุกเชิดสูง “เอาตัวนางออกไป…อย่าให้มีหยดเลือดแปดเปื้อนปราสาทข้า” ซามูไรลากทั้งคู่อ้อมไปด้านหลังปราสาทอย่างไร้ความปรานีเสียงวอนขอชีวิตต่ำกว่าระดับความแค้นหลายเท่า ไม่เป็นผลสำหรับซามูไรอย่างฟูจิกาว่าในเวลาเยี่ยงนี้

#นายท่าน…ข้าไม่ผิด นายท่าน นายท่าน#

#เอาตัวพวกนางไปตัดหัว อย่างให้เป็นเยี่ยงอย่าง#

#ท่าน โฮโจ…ข้าไม่รู้เรื่อง ท่านโฮโจ ช่วยข้าด้วย#

#ลากตัวพวกนางไป#

สักครู่…#อย่า…อ้าก!# เป็นเสียงสุดท้ายที่ฟูจิกาว่าได้ยินจากในห้อง

“ข้าจะไม่ยอมให้โคทาโร่เติบโตท่วมกลางพวกปิศาจในหุบเขานรกเป็นเด็ดขาด…” ฟูจิกาว่าพึมพำ ความเครียดแค้นกำลังกัดกร่อนจนมือที่กำดาบคาตานะสั่นเกร็ง“หมู่บ้านนินจา…ใช่ต้องเป็นอูคาชิ อูคาชิแน่ๆ” ฟูจิกาว่าเดินบ่นเป็นหนูติดจั่นไปรอบๆ ห้องขนาด 8 เสื่อตาตามิ “ทางเข้าหมู่บ้านต้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งหนึ่งในหุบเขาอิงะ…” พลันมือที่เกร็งสั่นก็หยุดลง เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“ใช่…ยามุดะ นางต้องรู้นางต้องรู้เรื่องนี้” เขาอ่านความคิดตัวเอง เมื่อเห็นบทสรุปรอยยิ้มบางๆ จึงประจักษ์…

เวลาเดียวกันเสียงสาวใช้ก็ดังขึ้นที่ประตู…“นายท่าน โยโยดะ โฮโจ…เจ้าคะ”

“ให้เข้ามา” เขาตอบกลับประตูเลื่อนเปิดไล่ตามกันมา 3 ชั้น ไม่นานโฮโจก็ก้าวอาจๆ มายื่นนิ่งอยู่ต่อหน้า

“ข้าไม่ปรารถนาจะลงมือกับพวกนางเลยแม้แต่น้อย” ฟูจิกาว่าเสียงอ่อน ทั้งๆ ที่มือกำดาบคาตานะยังกระตุก

“หากเป็นข้า…จะไม่ใช่แค่พวกนาง” โฮโจเสียงเรียบๆ และนิ่งเงียบไป

“เจ้าดูนกกระเรียนมงกุฎแดงกำลังบินอยู่ในวงกลมของดวงอาทิตย์นั้นซิ…โคทาโร่เป็นคนเดียวจะนำพามินาโมโตสู่อนาคต…” ฟูจิกาว่าเก็บดาบคาตานะเข้าฝัก เขาเบนสายตาไปยังตราประจำตระกูลที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังราวจะบอกบางสิ่ง โยโยดะ โฮโจ สงบนิ่งพร้อมกับซามูไรอีก 4 คนด้านหลัง

ความเงียบเสมอไม่นาน “…คุณชายต้องกลับมา…ข้ามั่นใจ”

“ข้าจะถือว่านั้นคือคำสัญญาของเจ้า โยโยดะซัง…”

“แล้วเรื่องของ ชูเกโอะ และ ชิซูโกะ จะทำอย่างไรต่อดี” โฮโจ ถามแบบเกร็งๆ

“เอาศพพวกนางไปฝังในสุสานในวัดไรอันจิ…จัดพิธีตามสมควร” ฟูจิกาว่าพูดพลางเป่าลมออกมาทางปาก….

“ขอบคุณนายท่านที่เมตตา…”

“พวกนางก็เหมือนกับญาติข้า…ฝากเจ้าเป็นธุระแทนด้วย”

“ครับ นายท่าน”

……….

แสงแดดกว่าจะแทรกผ่านเมฆสีหม่นลงถึงพื้นก็ยามเที่ยงเข้าไปแล้วและแสงก็หมดไปอีกเมื่อพายุหิมะลูกใหม่กำลังสยายปีกปิดฟ้าเคลื่อนมาทางทิศเหนือ เสียงร้องไห้ปริ่มจะขาดใจของ มินาโมโต ยามุดะ ยังคงไม่จบสิ้นในห้องนอนชั้น 2

“นี้มันอะไรกัน…ข้าอุตส่าห์หนีจากโลกมืดที่ข้าเกลียดยิ่งกว่าหนอนจนสำเร็จ แล้วทำไมสวรรค์ไม่ยินดีกับชีวิตใหม่ของข้า…เป็นเพราะอะไร…ข้าอยากตาย…ข้าอยากตาย” ยามุดะคร่ำครวญสลับเสียงกรีดร้องเป็นระยะๆ คุณนายมินาโมโต ไอ และคนใช้ยังคงปลอบประโลมตั้งแต่เช้า ชีวิตใหม่ที่นางหมายถึงคือด้านตรงข้ามจากถิ่นฐานที่นางถือกำเนิดหมายถึงโลกของซามูไรที่มีดวงอาทิตย์เป็นสัญลักษณ์ ความสุขตลอด 11 ปี ทำให้นางลืมรูปสายฟ้าสีดำผ่ากลางจันทร์เสี้ยวไปจนหมดสิ้น สนามรบที่มิยาวาตะคือความทรงจำสุดท้ายในหัว หลายคนหวาดกลัวที่นั้น แต่สำหรับนาง-มิยาวาตะคือทุ่งดอกไม้ มันสวยงามแม้กระทั้งยามเมื่อเลือดศัตรูพวยพุ่งขึ้นตามปลายดาบ  นางยิ้มได้ทุกเมื่อทั้งๆที่รู้ว่านั้นคือความตาย อาจจะเป็นเพราะแผ่นหลังของฟูจิกาว่าที่สัมผัสกับแผ่นหลังของนางในทุกขณะที่พวกเขากำลังร่ายเพลงคาตานะร่วมกัน ยิ่งยามเมื่อสายตาประสานเข้ากับหัวใจเพียงเสี้ยววินาที ความพ่ายแพ้ที่กำลังจะเกิดขึ้นก็แปรเปลี่ยนเป็นชัยชนะเหนือแผ่นดินทั้ง 3 มณฑลได้ไม่ยาก

“ไอ…และพวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับนาง” ฟูจิกาว่าพูดเสียงเรียบๆ คนใช้เร่งจุดโคมไฟจากยางสนจนแล้วเสร็จจึงรีบตามคุณนายมินาโมโต ไอ ออกไปข้างนอก ประตูเลือนบานสุดท้ายจบลงหลังเวลาใกล้ค่ำ

“ข้าจะกลับไปเจรจา กับพวกมัน…” ยามุดะ กลั้นลมหายใจพูดขึ้นก่อน

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า…แต่เจ้าต้องบอกทางเข้าหมู่บ้านว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน” ฟูจิกาว่าบังคับน้ำเสียงให้เรียบ

“….” ยามุดะเงยหน้าประจันราวจะแข็งขืนในที

“ข้าจะไปเอาตัวโคทาโร่กลับมาเอง” ฟูจิกาว่าไม่เล่นด้วย จนยามุดะรู้สึกด้อยลงตามลำดับ

“พวกนินจาจะเปลี่ยนทางเข้าหมู่บ้านไปตามสถานการณ์…หน้าผาคุโระอิสีนิลก็เปลี่ยนไป…เวลานี้ข้าไม่อาจล่วงรู้” นางก้มหน้าตอบอย่างหมดหนทาง

“ถ้าเจ้าไม่รู้ ข้าก็จะเผามันให้ราบทั้งมิเอะ ดูซิว่าพวกมันยังจะซ่อนตัวได้อีกหรือไม่” ฟูจิกาว่าตวาดความคลั่งแค้นอย่างสุดจะทน

“นินจาใช้กระแสจิตแทนกุญแจ…ถึงท่านจะเผาจนไม่เหลือหุบเขาอิงะ พวกมันก็ไม่มีทางเผยตัวให้เห็น” ยามุดะพูดห้วนๆ ปลายนิ้วที่จิกแผ่นพื้นจนเป็นรอยกำลังจะหมดความอดทน

“…ไอ้พวกปิศาจ อูคาชิ!” ฟูจิกาว่ากระแทกเสียงต่ำใส่ยามุดะอย่างคนไม่มีทางออก เมื่อไม่เป็นผล ฟูจิกาว่าจึงพาความเดือดดาลออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

#จัดคนไปกับข้า 100 คน…หุบเขาอิงะจะต้องราบเป็นหน้ากองก่อนฟ้าสาง# เสียงฟูจิกาว่าสั่ง สักครู่เสียงฝีเท้าของม้ากว่า 100 ตัวก็ค่อยๆ หายลงเนินเขาไป

“ท่านพี่….ท่านพี่!” ยามุดะได้สติ นางวิ่งตามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

“ยามุดะ…อารมณ์ของท่านพี่ร้อนเป็นไฟจนแทบจะละลายหิมะได้ทั้งเมือง…ปล่อยไปก่อนเถอะ” คุณนายมินาโมโต ไอ วิ่งตามเรียกสติ ในขณะที่บุตรสาวทั้ง 2 คนของยามุดะก็วิ่งร้องไห้ตามออกมาด้วย

“ท่านแม่…ท่านแม่”

“ชิเกะยะ นำเด็กๆ เข้าไปด้านใน” คุณนายไอออกคำสั่งเสียงแข็ง ชิเกะยะและคนใช้อีก 5 คนต่างกุลีกุจอเข้ามาอุ้มเด็กๆ หายไปในครัว ยามุดะหันมามองหน้าคุณนายไออย่างคนสำนึกก่อนจะก้มศีรษะแทนคำขอบคุณก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง

“โมริ เจ้าจงดูแลนางตลอดทั้งวันทั้งคืน…ช่วงนี้นางต้องการเพื่อนอย่างเจ้ามากกว่าใครๆ”

“นางหัวอกเดี่ยวกับข้า…โปรดวางใจเถอะเจ้าคะ” สาวใช้ที่ชื่อโมริตอบรับ นางก้มหัวให้คุณนายไอนิดๆ ก่อนจะเร่งเร่งฝีเท้าตามยามุดะไปอีกคน

 

……….

ความสูญเสียคือหนึ่งบทเรียน…………………..ที่ต้องผ่าน

หากอีกด้านยังมีฝัน………………………ที่ยังไม่สูญสิ้น.

มินาโมโต ยามุดะ

……….

นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1

นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1โคทาโร่ผู้สาบสูญ “ซากุระร่วงแล้ว โคทาโร่คุง… ข้าเห็นเจ้ายืนโบกลาอยู่ตรงนั้น…ใช่ๆ ตรงนั้น…ถึงจะ 5 ปีข้าก็จำได้”

โคทาโร่ผู้สาบสูญ

เดือนมีนาคม 1946 ที่เมืองคาโกคุมะ ประเทศญี่ปุ่น

ต้นฤดูใบไม้ผลิอากาศเริ่มอุ่นขึ้นตั้งแต่แดดเช้าสีครีมตกกระทบถึงพื้น หิมะกำลังละลาย ดินเฉอะแฉะชุ่ม ดอกไม้นานาพันธุ์ที่หลับใหลตลอดฤดูหนาวก็ถึงเวลาเบ่งบาน นกกระจิบสีเขียวอมม่วงถลาออกจากรัง 2 ตัว กระจิริดร่วมกันร้องเพลงเสียงเสนาะอย่างสบายอารมณ์บนกิ่งเชอร์รี่ป่าที่กำลังอวดดอกแรกบานสะพรั่ง แรงกระพือปีกโอนกิ่งพวงสีชมพูไหวๆ กระนั้นกลีบบอบบางที่พึ่งรับแสงก็ยังไม่ถึงเวลาปลิดร่วง ต้นเมเปิ้ล ต้นซูแมคที่โดนหิมะปกคลุมตลอดฤดูหนาวก็พลันผลิยอดใหม่ให้เห็น ดูเหมือนหลายชีวิตกำลังจะเริ่มต้น ทิ้งภาพป่าสีแดงในฤดูใบไม้ร่วง ทิ้งความทรงจำที่โหดร้ายของหิมะไว้เบื้องหลังและไม่ทนเสียเวลาในเมื่อมีความสุขอันเหลือล้นรอให้ตักตวงอยู่ตรงหน้า

ปราสาทสีทึมบนเนินเขาทางทิศตะวันออกของเมืองคาโกคุมะก็ดูมีชีวิตหลังจากความโหดร้ายสีขาวค่อยๆ ละลาย ป้ายหินแกรนิตสีเทาขนาด 2 ฝ่ามือที่แกะสลักเป็นอักษรฮิรางานะลงท้ายด้วยอักษรคาตากานะสีทองหวัดๆว่า บ้านมินาโมโต มีรูปดอกซากุระสีเดียวกับธรรมชาติประดับรอบๆ ก็โดดเด่นขึ้นตามลำแสงในทุกๆ ช่องกำแพงหินสูงตลอด 1 กิโลเมตร หากผ่านประตูไม้เรียบๆเข้าไปภายในก็จะเห็นต้นซากุระใหญ่หน้าปราสาทกำลังผลิดอกสีขาวอมชมพูโพลนจับจิตตลอดความสูง 15 ฟุต มันจะเบ่งบานผ่านอาทิตย์แรกสู่อาทิตย์ที่ 2 กาลร่วงโรยถึงจะเริ่มต้น …ซากุระ จะงาม ก็ยามร่วง… และเวลานั้นความงามประหนึ่งพรมเปอร์เซียก็บอกอำลา

“ซากุระร่วงแล้ว โคทาโร่คุง… ข้าเห็นเจ้ายืนโบกลาอยู่ตรงนั้น…ใช่ๆ ตรงนั้น…ถึงจะ 5 ปีข้าก็จำได้” ชายวัย 58 ในชุดกิโมโนสีน้ำตาลดำทับสีขาวเงินพึมพำเสียงเบาในลำคอ ผมสีดอกเลาข้างใบหูทั้ง 2 กำลังลามสู่กลางศีรษะ สายตาขุ่นมัวจับจ้องไปที่โคนต้นซากุระไม่กระพริบ…นาน “โคทาโร่…”  กระทั้งคนใช้แก่ๆ ในชุดยูกาตะสีขุ่นเทาเลื่อนเปิดประตูเรือนน้ำชาขนาด 20 เสื่อตาตามิจากด้านข้างก้าวเข้ามานั่งลงด้านในและเลือนปิดอย่างระมัดระวังก่อนจะลุกเดินซอยเท้าสั้นๆ ราวกับตุ๊กตาไขลานอ้อมมานั่งลงด้านหน้า ในมือที่สั่นระริกมีกาน้ำชาสีขมุกขมัวมาด้วย นางก้มศีรษะจรดพื้นก่อนจะคลานเข้าไปหาชายที่กำลังนั่งมองภาพในอดีตอย่างเงียบเชียบ

“น้ำชาเจ้าคะคุณท่าน” นางเปล่งเสียงสั่นๆ ไม่ต่างจากมือพร้อมกับขยับถ้วยกระเบื้องบนถาดรองสีเขียวยอดสน 5 ใบเรียงเป็นวงกลม นางไม่รอเสียงตอบ น้ำชาสีอำพันก็ค่อยๆ รินไหลเวียนเป็นวงกลมไปมา 5 รอบจนเต็มทั้ง 5 ถ้วย หลายคนในบ้านมินาโมโตบอกว่านางเป็นคนหนึ่งที่ชงชาแบบจีนได้รสชาติดีเยี่ยม และอาจจะดีที่สุดในเมืองคาโกคุมะแห่งนี้เลยก็ว่าได้

มินาโมโต ฟูจิกาว่า คือชื่อของชายวัย 58 ปีที่นางเรียกขานและเป็นซามูไรลำดับที่ 200 ของตระกูล เขากำลังเฝ้ารอการกลับบ้านของบุตรชายเพียงคนเดียวที่หายสาบสูญไปพร้อมกับสงครามมหาเอเชียบูรพาทุกวัน แม้สงครามจะจบลงไปกว่า 7 เดือนแล้วก็ตาม

“เจ้าอยู่ที่ไหน…โคทาโร่” ใบหน้าเรียบไม่ปรากฏความรู้สึกก็ยังนิ่ง ตรงข้ามกับความรู้สึกที่หลุดลอยออกมา “อย่าให้ใครมารบกวนข้า จนกว่าจะถึงเวลาอาหารเช้า”

“เจ้าคะ…” นางตอบรับอย่างเป็นนิจ ก่อนจะก้มศีรษะจรดพื้นด้วยกริยาชรา แต่พลันลุกได้วิญญาณของตุ๊กตาไขลานก็เข้าสิงอีกครั้ง

น้ำชาใบแรกถูกยกขึ้น มินาโมโต ฟูจิกาว่า หมุนมันไปมาสามสี่รอบเพื่อจะสูดกลิ่นอันหอมกรุ่นจากไอน้ำสีเงินจางๆ เพื่อเพิ่มรสชาติก่อนจะจิบมันอย่างใจเย็น แดดเช้าแสงอ่อนอุ่นนำสายตาของเขาไกลเลยหุบเขาไปยังดวงอาทิตย์สีแดงกลมไม่ต่างอะไรกับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่แขวนบนผนังด้านหลังประหนึ่งมันคือประตูมิติถึงใครอีกคน

“โคทาโร่…ข้าเห็นดวงตาของเจ้า…” เขาพึมพำแต่สีหน้าก็ยังเรียบไม่ปรากฏความรู้สึก  “มันบอกข้าว่ากระเรียนจากบ้านมินาโมโตกำลังหลงฟ้า…โคทาโร่คุง เจ้าจะต้องนำดาบคาตานะมูโตะกลับบ้าน…” ทุกๆ คำพูดเกิดจากจิตที่โหยหา “ฟ้าสางที่คาโกคุมะ…อีกวันแล้วนะลูกพ่อ ถึงกระเรียนจะหลงฟ้าสุดท้ายมันก็กลับคืนถิ่นเดิมได้ เจ้าก็เช่นกัน” เสียงของเขาต่ำลงแต่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวังมากมาย

#อยากกลับบ้าน…อยากกลับบ้าน…ข้า ข้า ไม่รู้ทิศไหนเป็นทิศไหน ข้ากำลังหลงฟ้า กระเรียนกำลังหลงฟ้า#… ฟูจิกาว่าเบิกตาค้างราวกับน้ำเสียงของบุตรชายกระซิบผ่านสายลมบางๆ  “โคทาโร่…” เขาอุทาน “โคทาโร่คุง” กระทั้งเสียงน้ำชาใบสุดท้ายกระทบถาดรอง คนใช้ที่นั่งอยู่หลังประตูจึงเลื่อนเปิดราวกับนาฬิกาไขลานเรียกสติที่กำลังล่องลอยให้กลับสู่ความเป็นจริง…

“ได้เวลาอาหารเช้าแล้วเจ้าคะนายท่าน”

“อื้อ!…”

……….

ระเบิดปรมาณูเมื่อเดือนสิงหาคม 1945 ได้ทำลายเมืองฮิโรชิม่าบนเกาะฮอนชูและเมืองนางาซากิบนเกาะกิวชิวเละเป็นจุล ฉากสุดท้ายของสงครามมหาเอเชียบูรพาข้ามขีดความเจ็บปวดหลายเท่า การกลับบ้านของทหารที่มาพร้อมกับความพ่ายแพ้เสมือนตราบาปประทับเหนือหน้าผาก หลายคนฆ่าตัวตายทั้งๆ ที่สงครามจบไปแล้วหลายเดือน-หลายปี ป้ายวิญญาณของนายทหารที่เสียชีวิตกว่า 2000 นายถูกนำไปเก็บไว้ที่ศาลเจ้าคามิโคโซ ยาสุกูนิ หรือที่ผู้คนทั่วไปเรียกสั้นๆว่า ศาลเจ้ายาสุกูนิ ที่กรุงโตเกียว กระนั้นก็ยังมีเหล่าวิญญาณอีกมากมาย ที่ไม่อาจทำใจยอมรับความพ่ายแพ้ได้…โลกอีกมิติจึงถูกปิดตายอยู่ทุกสมรภูมิรบทั่วโลก…

มินาโมโต ฟูจิกาว่าไม่คิดจะไปค้นหาป้ายวิญญาณของ มินาโมโตโคทาโร่ บุตรชายที่ศาลเจ้าแห่งนั้น…เพราะยังเชื่อว่า

“โคทาโร่จะต้องกลับมา กระเรียนจะต้องกลับบ้านไม่วันไดก็วันหนึ่ง”

……….

ในสมัยหนึ่งตระกูล มินาโมโต เป็นตระกูลชั้นขุนนางหรือที่เรียกว่า “คาโชกุ” (Kazoku) เป็นตระกูลของซามูไรเก่าแก่  เคยมีที่ดินในเมือง คาโกคุมะ เกือบทั้งเมือง มรดกที่แสดงถึงเกียติยศอำนาจได้ตกทอดมาถึงซามูไรรุ่นต่อๆ มา…

เป็นเรื่องน่าเศร้าของเหล่าซามูไรที่ความยิ่งใหญ่ในอดีต ต้องกลายเป็นแค่ความทรงจำบทหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเร็วมาก ต้นตอเป็นเพราะรัฐบาลญี่ปุ่นต้องการปรับเปลี่ยนกองกำลังหรือกองทัพให้ทันสมัยเหมือนเช่นเดียวกับชาติตะวันตก จึงทำให้การเปลี่ยนแปลงนำมาซึ่งสงครามหลายครั้ง พวกเขาต่อต้านการออกกฎหมายสั่งห้ามซามูไรติดดาบยามเมื่ออยู่นอกเคหะสถาน ปรับเปลี่ยนระบบการปกครองเพื่อลดทอนอำนาจของโชกุน ซามูไรที่เคยสังกัดอยู่กับโชกุนหรือไดเมียวตระกูลต่างๆ พลอยลดจำนวนลงที่ละน้อย ที่ยังหลงเหลือก็แอบฝึกกันเองอย่างเงียบๆ

……….

เช้าวันต่อมา 

“ข้าจะรอเจ้า…ทั้งๆ รู้คำตอบอยู่แล้ว…โคทาโร่” ฟูจิกาว่าพึมพำ สีหน้าอย่างคนคิดไม่ตกยังคงเรียบในแบบของเขา “หรือเจ้าว่าไงเค็นจิ…ข้ายังมีความหวังอยู่บ้างไหม” เขาหันไปถามชายที่มีอายุอ่อนกว่า 5 ปี ที่นั่งก้มหน้าอยู่อีกมุมหนึ่งในห้อง

เค็นจินิ่ง สักครู่ใบหน้าหมองจนคล้ำก็ตอบกลับอย่างอดทน “ข้าว่าเราน่าจะให้คนไปตรวจดูรายชื่อทหารเสียชีวิตที่ศาลเจ้า คามิโคโซ ยาสุกูนิ”

“ที่โตเกียวนะรึ…ไม่!

“แต่ข้าว่า…” เค็นจิพยายามด้วยท่าทีเกรงอยู่ไม่น้อย

ไม่!ฟูจิกาว่าเสียงแข็งดังขึ้นอีก จนเค็นจิเห็นอารมณ์ที่เดือดเป็นไอลอยออกมาจากตัวเขา “ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเช่นไร…ก็ล้วนทำให้ข้าเจ็บปวด” เขาพูดต่อด้วยท่าทีสงบ “สู้ปล่อยให้มีความหวังกับทุกๆ เช้า…จนกว่าจะถึงวันนั้น..ยังจะดีเสียกว่า…”

“คุณชายต้องปลอดภัย” เค็นจิพูดประหนึ่งปลอบ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับฟูจิกาว่าสั้นๆ ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ขึ้นมาจิบบางๆ

“โคทาโร่ต้องกลับมา ถึงกระเรียนจะหลงฟ้า แต่สุดท้ายมันก็ต้องกลับถิ่น….ฟ้าสางที่คาโกคุมะ เขาต้องกลับบ้าน” ฟูจิกาว่าย้ำเพื่อให้ตัวเองเชื่อ “แล้ว เซดะคุง…เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามถึงหลานชายวัยสิบขวบ ที่หมายมั่นปั้นมือจะให้เป็นซามูไรต่อจากเขา

“คุณชายน้อยเรียนรู้ได้เร็วเหมือนพ่อ…แต่พวกนอกรีตยังติดตามไม่เลิก”

“เขาเหมือนพ่อ…มากเกินไป” เสียงฟูจิกาว่าสั่นราวกับภาพในอดีตผุดขึ้นมาหลอกหลอน “เขาเหมือนพ่อมากเกินไป” เขาย้ำประโยคเดิมอีกก่อนจะลุกเดินหายไปยังสวนหลังบ้าน ปล่อยให้เค็นจินั่งนิ่งเป็นหุ่นหินอยู่เพียงลำพัง

“ข้าขอโทษ ฟูจิกาว่า ข้าขอโทษ” เค็นจิก้มหน้าหลุดเสียงสั่นในลำคอราวกับไม่ประสงค์ให้ใครได้ยิน เขาดึงจดหมายฉบับที่ 3 ของมินาโมโตโคทาโร่ออกมาอ่านเป็นรอบที่ 17 และมันก็ทำให้น้ำตาไหลออกมาเป็นครั้งที่ 17 อีกเช่นเคย

                ข้าจำเป็นต้องเก็บมันไว้เป็นความลับ เพื่ออูคาชิ เพื่อเรา เพื่อพี่น้องชิโนบิ หุบเขาอิงะจะต้องมีคนสานต่ออุดมการณ์

 ………..

ความตายเป็นสิ่งบางเบายิ่งกว่าขนนก

ปรัชญาแห่งบูชิโด

………..

กำเนิดดวงดาวแห่งนักรบ

สุภาษิตโบราณกล่าวไว้ว่า ความรักคือคมดาบซามูไร หรืออีกบทหนึ่ง ถึงดอกไม้จะสวยงามและมีกลิ่นหอมสักปานใด แต่ก็ไม่คงทนถาวรฉันนั้น การแต่งงานของมินาโมโต ฟูจิกาว่ากับภรรยาคนแรกเกิดจากสายสัมพันธ์ระหว่างตระกูลที่มีผลประโยชน์ต่างตอบแทนไม่ใช่ความรักที่หวานชื่นเพราะเหตุนี้กระมังที่ทำให้ซามูไรส่วนใหญ่ดูประหนึ่งบุรุษไร้หัวใจ ขรึมเงียบราวกับรูปปั้นปิศาจ เห็นศัตรูเป็นที่ระบายอารมณ์

ความรักอันหมายถึงภรรยาคนที่ 2 ของมินาโมโต ฟูจิกาว่าเกิดขึ้นกลางสนามรบที่ มิยาวาตะ สตรีนิรนามในชุดสีดำแนบเนื้อช่วยให้ตระกูลมินาโมโตรอดพ้นจากความพ่ายแพ้ ต้นฤดูใบไม้ผลิ ปี 1913 ดอกไม้สีเลือดเบ่งบานทั้งหุบเขา แววตาของนางอันเป็นที่รักคมกริบบาดลึกถึงหัวใจ ในขณะที่มือกวัดแกว่งเพลงดาบคาตานะ เรือนผมยาวสยายดุจแพรไหมพลิ้วพรายไปพร้อมๆ กับความตายศพแล้วศพเล่าที่นำมาซึ่งชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ ไม่มีพิธีแต่งงานระหว่างคนทั้งคู่ มินาโมโต ฟูจิกาว่าไม่สนแม้กระทั้งตระกูลภูมิหลังของนาง แค่ชื่อ ยามุดะ ที่ใช้เรียกขานก็มากล้น

“ยามุดะ…ข้ารักเจ้า” ฟูจิกาว่าพรมจูบไปทั่วร่างเปลือยเปล่าที่กำลังนอนราบบนโขดหิน

“ชีวิต…ข้ายกให้ท่านเป็นผู้ลิขิต” คำปฏิญาณจากสตรีผู้เลอโฉมสั่นสะท้านราวกับเสียงระฆังและนี้ก็คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดของนิยายทั้ง 8 เล่มที่กำลังขับขาน

“ข้าจะจูบเจ้าให้ครบพันครั้ง ยามุดะ”

“ท่านพี่…ท่านพี่…ท่านพี่”

……….

เมืองคาโกคุมะ ปี 1920 ณ ปราสาทมินาโมโต

ยามุดะให้บุตรสาวที่สวยเหมือนนาง 2 คน และในปี 1920 นางก็ให้กำเนิดทายาทซามูไรตามแรงปรารถนา…ในที่สุด

“นายท่าน นายท่าน ดูนั้นใช่ดวงดาวนักรบหรือไม่…”

“โอ้! ใช่ ใช่แล้ว ดวงดาวสีแดงทางทิศใต้ ดวงดาวแห่งนักรบ ไม่ผิดแน่นายท่าน”

“บุตรข้าคลอดหรือยัง”

“อุแว! อุแว! อุแว!-นายท่านเจ้าคะ…ท่านได้บุตรชายเจ้าค้า…” น้ำเสียงยินดีดังระงมไปทั้งปราสาทที่เรียกขานว่า “บ้านมินาโมโต”

“ฮา ฮา…ข้าจะให้เขาชื่อว่า โคทาโร่…ตามชื่อซามูไรลำดับที่ 8 ที่เคยนำมินาโมโตขึ้นสู่จุดสูงสุดใน 12 มณฑล ฮา ฮา ฮ่า…ดวงดาวแห่งนักรบโคทาโร่ ดวงดวงแห่งนักรบโคทาโร่…”ฟูจิกาว่าในวัย 33 ระเบิดเสียงยินดีดังลั่นพร้อมกับชูร่างเปลือยเปล่าของบุตรชายที่ยังอาบเลือดขึ้นเหนือหัว “ดวงดาวแห่งนักรบโคทาโร่…มินาโมโต โคทาโร่ ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งแล้ว…ฮา ฮา ฮ่า”

“อุแว! อุแว! อุแว!”

“ข้าจะไม่ยอมให้ความเป็นซามูไรสูญสิ้น…ไปจากแผ่นดินคาโกคุมะเป็นอันขาด…”

“ไชโย! คุณชายมินาโมโตถือกำเนิดแล้ว”

“พวกเราเต็มที่” เสียงอึกทึกดำเนินต่อเนื่อง

กระทั้ง “ท่านพี่…ข้าต้องนำโคทาโร่ไปให้นมแล้วละ…”ภรรยาคนแรกที่ชื่อ คุณนายมินาโมโต ไอ พูดใกล้ๆ ฟูจิกาว่าหันไปมองนางอย่างคนสำนึก

“เจ้าต้องเข้าใจข้านะไอ…”ฟูจิกาว่ากดเสียงต่ำพร้อมกับส่งบุตรชายคืนให้

“ข้าไม่มีวาสนา…จะมีบุตรให้แก่ท่าน…แต่เรายังโชคดีที่สวรรค์ส่งยามุดะมาแทนข้า…ท่านพี่”คุณนายไอพูดเรียบๆ “ดูเจ้าสิ…”นางยิ้มปลื้มจนเห็นแผ่นน้ำบางๆเต้นระริกในดวงตาทั้ง 2 ข้าง ขณะที่ใบหน้าเล็กๆในอ้อมแขนกำลังบูดเบี้ยวราวกับคนกำลังบิดขี้เกียจ “ฮึ ฮึ ดูเจ้าสิ” ไอ ก็ยิ่งปลื้มจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ก่อนจะหันหลังเดินหายกลับเข้าไปในห้อง

“เจ้าดีกับข้าเสมอไอ…”

เสียงเพลงจากโคะโตะผสานซามิเซ็งดังขับกล่อมขึ้นที่ห้องดนตรีติดกับเรือนน้ำชา สายลมกลางฤดูใบไม้ผลิตอนยาม 2 พลิ้วผ่านไปตามตัวโน๊ตที่กำลังบรรเลง ฟูจิกาว่าเดินออกไปหยุดริมระเบียงที่เบื้องหน้าคือทะเลสาบในเงาราตรี ดวงดาวสีแดงยังสุกสว่างเหนือคาโกคุมะราวจะประกาศก้อง “เป็นดาวฤกษ์ที่เกิดมาพร้อมเจ้า โคทาโร่” เขาพึมพำโดยไม่เอะใจเลยว่าอีกนัยยะหนึ่งความหมายของดาวดวงนั้นได้ฟ้องปรากฏการณ์พิเศษให้ชิโนบิโนะโมโนะ(นินจา) ทั้งในหุบเขาอิงะและหุบเขาโคงะได้รับรู้เช่นเดียวกันแล้ว

จบ นินจาเลือดซามูไร บทที่1 โคทาโร่ผู้สาบสูญ